Nov. 21 (Busuga uie)

Nov. 21, bumili kami ng books para sa economics, filipino and ethics...Since dalawang store ang pupuntahan namin, nahati kami sa dalawang grupo. Sila April, Apple, Mitos,at Kimberlyn ay naiwan sa Mutya.KAmi naman nina Wennei, Babie Jean,Rosegen, Meredith at Arlene ay pumunta sa Rex bookstore. Pagkatapos namin nabili 'yong mga libro, we went to San Pedro. Wew! and guess what we did? We went there just to eat. EAT street foods!. Ang saya namin nun. Ang sarap din kasi at nabusog talaga ako nun. I spent 30 pesos that time. Just to eat Fish balls, chicken, basta..hindi ko alam kung anong tawag sa mga kinain ko. Basta STREET FOODS. Hahahaha. Gusto ko maulit muli 'yon!. Yes, kumakain ako ng street foods but it's my first time to eat with my classmates and marami-rami sila. Usually, 3,4,or 5 lang 'yong kasama kong kumain ng ganun.And sometimes, dalawa. And most of the time, wala!...

Wednesday ng gabi, Nov 16, 2011 nag-away sila mama at papa.
Habang nakikinig sa kanilang palitang ng mga salita, hindi ko maiwasang maiyak. Iba na kasi eh. i really hate it! that time, wala akong magawa kundi, makinig lang. Ayaw ko na sanang makinig pa, pero 'di talaga maiwasan. Gusto silang awatin, pero 'di ko rin magawa. I'm useless. Kasi, pag ginawa ko naman, mas iiyak ako. Ayaw kong ipakita sa kanila na umiiyak ako. Nakakahiya. Gaya ngayon, habang isinusulat ko to, parang gustong tumulo ng luha ko.Pinipigilan ko naman. Baka kasi magataka sila. Kung anong nangyayari sa akin. Huhuhuhu. Napaiyak ako nun dahil sa palitan ng kanilang mga masasakit sa salita, na para bang gusto na nilang magkahiwalay! Ayun, inisip ko yung posibilidad. Kaya hayun, naiyak ako.Pero, in silent mode. Ang hirap nun. Pinipigilan ko kasi.
Bukas, kinaumagahan.Nagising ako. Mabuti na lang, hindi namaga 'yong mga mata ko.Naging okay naman ako. Masaya ako pagdating sa school. Nagtatawanan kami ng mga friends ko. 'kala ko,okay lang ako.
Lunch break namin, kumain kami. Bigla akong natigilan. at maya-maya, umiyak. Nagtaka tuloy 'yong mga friends ko.Ano ba daw ang nagyari sa akin. Nung una, pilit kong pinipigilan 'yong mga luha ko. Dirideretso lang ako sa pagkain. Nagsimula akong umiyak nung tinanong na ako ni Arlene na "Naunsa diay ka leen"? ANo ba daw ang nagyari sa akin. Napansin kasi niya na parang iiyak na daw ako. 'yong mga mata ko raw. Doon, tumulo na talaga ang mga luha ko. Tinatakpan ko naman ng panyo ang mukha ko. Naalala ko kasi 'yong pangyayari kagabi. Yong posibilidad na magkakahiwalay na sila mama at papa. Tingin ko kasi, 'di ko kaya, HUhuhhuhu. Ito na naman, pinipigilan ko namang maiyak. HUhuhuhu. Patuloy ang pagtulo ng luha ko. NAgtaka talaga sila. Sino ba daw ang umaway sa akin. HInawakan ni Liney 'yong balikat ko, mas lalo na tuloy akong umiyak. Sabi niya "Leen". Humagulhul na ako. Pilit ko pa rin pinipigilan kahit ang sakit na. Pagkatpos nun, ishinare ko sa kanila kung bakit ako ganun. Sabi pa nga ni Arlene "Leen, kahilakon gud ko pagkakita naq na nihilak pud ka.Pagtoo nako ba na basig naay namatay". Napatawa ako sa sinabi yan 'yong.Sabi kasi niya, muntik na rin daw siyang maiyak ng makitang umiiyak rin ako. Kasi akala niya, may namatay ba daw.. Nang araw na 'yon, parang ayaw ko ng umuwi ng bahay. Baka maabutan ko lang silang nag-aaway ulit. Ang hirap talaga.

Paka Friday. Nagkaayos sila. Ang akala ko talaga, hindi na. Mukhang malabo. Masasabi ko talagang ang bait bait ng papa ko And i do love him so much. Hindi ko man masyadong pinapakita sa kanya, pero deep inside my heart, 'yon ang nararamdaman ko.Nahihiya kasi ako. Pati kay mama. Kahit paminsan-minsan, nagagalit ako sa kanya, I still love her. She's my mother. Hindi ko kayang sabihin sa kanila 'yong mga katagang "I Love You" and "Thank you". Kundi hanngang sulat lang. Sa personal, hindi ko pa talaga 'to nasasabi. Siguro, yong Thank You, nasasabi ko pero sa pabirong paraan. Cheesy kasi masyado eh. Nahihiya ako. In some other ways naman, pinapakita ko na nagpapasalamat ako sa kanila at mahal ko sila. Secret  na lang 'yon.
Pakatapos ng pangyayaring 'yon, nagkabati na sila, Nakahinga ako ng mabuti. MAluwag na sa puso. <3
I Love You Mama and Papa...<3

I Lost my Cellphone

Nov.19,2011


I still remember, Nov. 15, nawala ko 'yung cellphone ko. Sa tingin ko, sa jeep ko talaga nawala 'yun. Huhuhuhu. Kaya ngayon, wala akong cellphone. Nagtitiis. Ang hirap pala. Mahalaga sa akin 'yun kasi may mga mensahe akong natatanggap na nakapagpasaya sa akin, mga magagandang quotes at tsaka, kapag may kailangan sa school, agad kung malalaman through text. Hahay. Parang nasanay ako na may tinitingnan sa bag, sa bulsa ko. Ewan! Kailan kaya ako makakabili ulit? Parang ang tagal pa kasi. Walang Pera. Meron man, pambili ko ng mga books. Siyempre, mas uunahin ko tong books.

Best Day (Oct. 22, 2011 instead of Oct 18,)

Oct. 18, was really my birthday.

walang celebration that day

but i still pray with GOD.

Oct 22, the day that my birthday was celebrated,

although it's late, but i'm still Happy :)

because my friends were there...

sa bahay ng lola q iniHeld ang birthday q

dahil malaki, kung sa amin kasi, 

hindi magkasya.

 ang saya namin.

ang dami naming gnawa.

Kumain kami.

Pumunta kami sa may sapa.

doon, nagpapicture..

naglalaro..hahahaha..

parang bata..

Isa sa mga Best gift ni  GOD pra sa akin:

ang mkapunta nag mga kaibigan at mga kaklase ko.

ngunit, hindi lahat nakadalo, 

dahil ang iba, umuwi na sa kani-kanilang lugar.

Sem break kasi.

i'm so thankful to My Parents esp to my Papa..

and mama.

and ofcourse, 2 my lola and lolo.

but there's one that i thank the most: GOD.

Thank you LORD. :)

Today, was my DAY

Today was my day.
and i'm happy.
ang daming nag greet sa akin...
nakakatouch ang mga mensahe nila.
jujuju.. 'di aq makapaniwala..

18 na jhud q..!!!.wew!
ang saya saya...
kahit maulan..

bless pa rin..
thank you Lord,
for this wonderful day!..
Love u LOrd...

Sa Bahay ni Switzal

Sa bahay ni Switzal,
nanood kami ng "My Name is Khan".
kasama mga kaibigan ko.

Maganda ang palabas.
makakaiyak ka talaga..

isa ito sa mga pinakamimis ko na gawain,
ang pumunta sa bahay nila.
habang nanonood, nag-uusap,
kumakain...nagtatawanan..
kalami sa kinabuhi.

ang saya saya noh?...
:)

Happy moments

Ang saya ng araw ko when i'm with my friends...
Napapatawa ko sila at napapatawa rin nila ako..
i'm so happy..!


Sa tuwing lunch time, sa COOp kami kumakain.
magkasabay..
habang nag-uusap, hindi pa rin naming maiwasang magtawanan..dahil sa biruan..
At ang lakas lakas ng tawa namin.
parang kami lang yong tao sa mundo..
hahahahahahahah..dito..hahahaha.doon..
wala kaming pakialam..basta..!
we're all happy!..


pag vacant namin...ayon, nagbibiruan naman...
e2 tlagang si Arlene...